Nou daar gaan we dan...

Ten eerste: het gaat goed! Maar kan beter...
De vliegreis ging helemaal goed. Ik heb alle westerse feel-good films gezien tijdens de vlucht en me laten verwennen door de stewardessen. Ik heb gepraat met een spiritueel iemand en gelijk een uitnodiging voor een ashram (meditatie centrum). Alles ging goed totdat ik het vliegveld uitkwam. Ik zou worden opgehaald door de mensen bij wie ik de eerste tijd kon verblijven. Dus ik loop het spik splinter nieuwe vliegveld van Bangalore uit met 'kim' op een groot vel. Alleen niemand reageert op mij, dus ik loop nog maar eens heen en weer, maar er is niemand voor mij. Dus ben ik 2 uur gaan wachten voor de gate. Het was heel vroeg in de morgen dus ik wilde ze ook niet gelijk bellen. Ik baalde wel heel erg, want het is niet het begin dat je verwacht.
Na 2 uur ging ik ze toch maar bellen. Ik kreeg ze gelukkig aan de telefoon en verontschuldigde zich meteen. Later bleek dat er een fout in de datum was gemaakt ofzo. In ieder geval was het nu de bedoeling dat ik zelf een taxi zocht en zo naar hen toe kwam. Nou ok dan. Dus ik bij Ravi de taxichauffeur in de auto en mijn riem om! Hij wist niet precies waar het was, maar we zouden er wel komen. Ik wilde nog afdingen, want dan had ik geleerd, maar na lang uitleggen begreep dat er gewoon een meter in de taxi was. Dus daar gingen we...
Het indiase verkeer is een chaos, zoals je misschien wel verwacht, maar dan nog erger! Getoeterd wordt er standaard, zodat het ook niet meer opvalt en ze rijden links. Hoe groter je fiets, bus of tuctuc, de meer voorang je hebt. Alles gaat door elkaar. Alle gaatjes worden constand opgevult en zo kom je vooruit. Het wonderlijke is dat het nog goed gaat ook!
Toen ik na 2,5 uur met Ravi in de file te hebben gestaan, eindelijk aankwam, werd ik hartelijk verwelkomt in een heel mooi huis. Het indiase gezin waar ik verblijf is er erg aardig en een tikkeltje westers, dus ik voel me thuis. Gister ben ik voor het eerst alleen de deur uitgegaan en toen overvallen door een moeson bui, verdwaalt en bij een meneer van het leger op kantoor geweest om te schuilen. Iedereen is erg aardig.
Bangalore is een westerse stad met 2 miljoen inwoners. De stad groeit erg snel en wordt steeds minder 'the garden city'. Maar nog steeds zijn er veel bomen, parkjesn en meren. Het staat bekend als IT-city. Dit houdt in dat er veel callcenters zijn. Veel grote bedrijven uit de VS hebben hier hun callcenters omdat het goedkoop is. De Indiase werknemers leren Engels met een American accent en zo hebben de Amerikanen niet door dat ze eigenlijk naar India bellen ipv binnen de VS.
Eten is erg lekker, maar pittig. Ik leer met mijn handen te eten, wat erg moeilijk is want het gaat zo tegen je gewoontes in. Je moet je handen nu juist vies maken.
Verder moet ik heel erg wennen. Vier maanden lijken nu erg lang en alles is nieuw en chaotisch.
Vanavond ga ik naar een Indiase verjaardag met deze familie mee, ik ben benieuwd!