De treinreis

Afgelopen weekend ben ik met Daphne naar Mysore gegaan. Daar hebben we lekker de tourist uitgehangen en ons verbaast over gekke Indiasche gewoontes.
Terug gingen we met de trein. De meest pauperige trein waar ik ooit in heb gezeten met alleen maar mannen om ons heen. De mensen in de trein zijn heel anders dan die je in Bangalore ziet. Ze dragen bijna geen sieraden en zien er gewoon wat sjoveliger uit en praten geen Engels. Hun bruine ogen volgen me bij alles wat ik doe. Als ik ga verzitten op de houten banken of als mijn hoofd omvalt in mijn dutje. Maar toen ik wat ging schrijven, verdrongen ze hun hoofden gewoon om te zien wat ik opschreef. Ik raak er wel al aan gewend om geen privacy te hebben.
De trein heeft open ramen met tralies ervoor en ook de deuren naar buiten blijven gewoon open. Het uitzicht is prachtig! Bergen, rijstvelden en suikerrietplantages. Mannen, vrouwen en soms kinderen zijn heel hard aan het werk op het land zodat wij straks voor 99 cent een pak rijst bij de Appie kunnen kopen. Plattelandshutjes zijn gemaakt van palmbladeren en takken.
Op elk stationnetje waar de trein stopt is weer wat geks te zien. Mensen die op bankjes slapen, gebochelde bedelaars en mooie saries. Elk station stappen er nieuwe mensen in de trein die met een mand op hun hoofd door de volle trein heen banjeren. Ze verkopen luidkeels vruchten, chai of een soort koekjes. Het is grappig om tussen al het onbegrijpelijke getetter opeens het oerhollandse 'koffie!' klinkt. Ze lopen aan de lopende band langs en tussendoor komen er bedelaars. Een man naast ons gaf een vrouwtje met polio 10 rupees (20 cent) en toen gaf ze hem wat wisselgeld terug.
Naast het verkoopkabaal is het stil in de trein. Mensen zeggen niet veel en kijken vooral naar ons. Eerst dacht ik dat het alleen op stationnetjes stonk, maar later dacht ik dat het misschien toch iets anders moest zijn.
Veel mensen hebben 1 lange duimnagel, dit hebben ze omdat het handig is voor van alles (snijden, iets openen, krabben). En boeren en rochelen hoort er hierbij. Na koekjes te hebben uitgedeeld en bananen te hebben gegeten, werd ons duidelijk gemaakt dat we de schillen gewoon naar buiten moeten kwakken zodat de koeien ze kunnen opeten. De mensen schudden hier op een bepaald manier nee en dan is het toch een onzekere ja. Dit gaf in het begin nogal wat moeilijkheden.
Ondertussen zitten we met 11 mensen op een plek, waar in nederland met moeite 6 mensen zouden zitten. Vreemden zitten hier gewoon tegen elkaar aangeleund en slapen met hun hoofd op elkaars schouder. De slippers gaan uit en ze gaan lekker met opgetrokken knieen zitten.
Daphne en ik keken onze ogen uit en genoten echt, dit is het echt India! Bij het uitstappen uit de trein (eerst iedereen naar buiten dan naar binnen kennen ze niet) kwamen we gelijk in een moesonbui terrecht en toen we thuis kwamen waren we dood op.

Straks ga ik een ziekenhuis bezoeken en Eva de hond heeft 7 puppies gekregen!