No-dance-law

Bangalore is een hele westerse stad. Als je door De grootste straten in het centrum loopt heb je niet door dat je in India loopt. Mac Donalds, ING bank, Mango en Pizza corner zijn overal. De jonge mensen die er lopen zien er ook heel westers uit. Veel dragen er geen sari's.
's Avonds kan je naar een dico, als je geld hebt, maar je moet wel opschieten want om 11 uur sluiten ze al. Want er namlijk een 'no-dance-law' in Bangalore. Dit houdt in dat er na 11 uur niet meer gedanst mag worden! Er schijnen al meerdere stakingen hier tegen te zijn. Disco's sluiten zo vroeg omdat jongens en meisjes anders te makkelijk met elkaar in contact komen en dat mag niet in India. Nu stopt het hele gebeuren ten minste voordat de jonge mensen te dronken worden en gaan zoenen enzo.
Maar het aller vreemdste is dat de hele Bollywood film scene om sex draait! Meisjes lopen er half naakt in rond en mensen gaan er zelfs bijna in zoenen!!!! Het is af en toe net alsof je naar een ganster clip op MTV kijkt, inclusief meisjes in bikini! Echt zo'n tegenstelling met t straatbeeld, waarbij sari's en lompe jurken alle vormen verhullen. Tegenwordig zitten jongens en meisjes tegen elkaar aan als ze afgelegen in een parkje zitten, dit is allemaal erg modern en om de grote verschillen tussen mensen inBangalore tegen te gaan is de no-dance-law er. Zodat dat westerse geklef tussen jongsen en meisjes nog wat langer uitgesteld wordt .


Bollywood
met Daphne in Mysore










Ilango, Nimmy, Imaen, Deena and Mitsy
Bangalore

De treinreis

Afgelopen weekend ben ik met Daphne naar Mysore gegaan. Daar hebben we lekker de tourist uitgehangen en ons verbaast over gekke Indiasche gewoontes.
Terug gingen we met de trein. De meest pauperige trein waar ik ooit in heb gezeten met alleen maar mannen om ons heen. De mensen in de trein zijn heel anders dan die je in Bangalore ziet. Ze dragen bijna geen sieraden en zien er gewoon wat sjoveliger uit en praten geen Engels. Hun bruine ogen volgen me bij alles wat ik doe. Als ik ga verzitten op de houten banken of als mijn hoofd omvalt in mijn dutje. Maar toen ik wat ging schrijven, verdrongen ze hun hoofden gewoon om te zien wat ik opschreef. Ik raak er wel al aan gewend om geen privacy te hebben.
De trein heeft open ramen met tralies ervoor en ook de deuren naar buiten blijven gewoon open. Het uitzicht is prachtig! Bergen, rijstvelden en suikerrietplantages. Mannen, vrouwen en soms kinderen zijn heel hard aan het werk op het land zodat wij straks voor 99 cent een pak rijst bij de Appie kunnen kopen. Plattelandshutjes zijn gemaakt van palmbladeren en takken.
Op elk stationnetje waar de trein stopt is weer wat geks te zien. Mensen die op bankjes slapen, gebochelde bedelaars en mooie saries. Elk station stappen er nieuwe mensen in de trein die met een mand op hun hoofd door de volle trein heen banjeren. Ze verkopen luidkeels vruchten, chai of een soort koekjes. Het is grappig om tussen al het onbegrijpelijke getetter opeens het oerhollandse 'koffie!' klinkt. Ze lopen aan de lopende band langs en tussendoor komen er bedelaars. Een man naast ons gaf een vrouwtje met polio 10 rupees (20 cent) en toen gaf ze hem wat wisselgeld terug.
Naast het verkoopkabaal is het stil in de trein. Mensen zeggen niet veel en kijken vooral naar ons. Eerst dacht ik dat het alleen op stationnetjes stonk, maar later dacht ik dat het misschien toch iets anders moest zijn.
Veel mensen hebben 1 lange duimnagel, dit hebben ze omdat het handig is voor van alles (snijden, iets openen, krabben). En boeren en rochelen hoort er hierbij. Na koekjes te hebben uitgedeeld en bananen te hebben gegeten, werd ons duidelijk gemaakt dat we de schillen gewoon naar buiten moeten kwakken zodat de koeien ze kunnen opeten. De mensen schudden hier op een bepaald manier nee en dan is het toch een onzekere ja. Dit gaf in het begin nogal wat moeilijkheden.
Ondertussen zitten we met 11 mensen op een plek, waar in nederland met moeite 6 mensen zouden zitten. Vreemden zitten hier gewoon tegen elkaar aangeleund en slapen met hun hoofd op elkaars schouder. De slippers gaan uit en ze gaan lekker met opgetrokken knieen zitten.
Daphne en ik keken onze ogen uit en genoten echt, dit is het echt India! Bij het uitstappen uit de trein (eerst iedereen naar buiten dan naar binnen kennen ze niet) kwamen we gelijk in een moesonbui terrecht en toen we thuis kwamen waren we dood op.

Straks ga ik een ziekenhuis bezoeken en Eva de hond heeft 7 puppies gekregen!

Kijkje in...

Bangalore

Vanochtend werd ik opgeschrikt uit een droom over allemaal lachende enge Indiers. Er was namelijk een vrouwtje in mijn kamer gekomen, die in een vieze sari de vloer aan het vegen was met een stoffer zonder mij te groeten. Ze was heel erg geboggeld en had een opvallend grote gouden neuspiercing. Ik lag halfnaakt in mijn harde bedje, versuft van de slaap. Ze bleef maar bezemen en ging toen dweilen. Daarna ging ze met een knikje weer weg en ging ik verder slapen...
Gisteren ben ik naar de markt geweest. De markt was op de weg en zorgde daarom voor een verkeers opstopping. Er waren heel veel fruit en groenten die ik nog nooit gezien had! Alles was heel vers van het land gehaald en in grote stapels op karren gelegd om het te verkopen. Dus in alle chaos en kleuren kocht ik mijn eerste zakje appels!
's Avonds ben ik naar Nederlandse mensen geweest die al 12 jaar in India wonen met de tuctuc. Erg aardig en fijn om weer eens tomatensoep te eten. Ze waren verbitterd door India en vertelde me dat 90 procent er niet te vertrouwen is. Tot nu toe heb ik alleen maar aardige mensen ontmoet op straat, die me wilde helpen.
Elke dag maak ik een rondje en elke dag stap ik weer wat zekerder rond, totdat ik in een plas met een koeienvlaai stap, dan voel ik me toch weer een westerse kluns.
Dit weekend ga ik met Daphne (amsterdams vriendinnetje dat hier stage loopt) een weekendje weg. We gaan met de trein naar Mysore en ik vind het spannend, maar ben ook blij om met Daphne te zijn.
Ik vind jullie reacties erg fijn!

Nou daar gaan we dan...

Ten eerste: het gaat goed! Maar kan beter...
De vliegreis ging helemaal goed. Ik heb alle westerse feel-good films gezien tijdens de vlucht en me laten verwennen door de stewardessen. Ik heb gepraat met een spiritueel iemand en gelijk een uitnodiging voor een ashram (meditatie centrum). Alles ging goed totdat ik het vliegveld uitkwam. Ik zou worden opgehaald door de mensen bij wie ik de eerste tijd kon verblijven. Dus ik loop het spik splinter nieuwe vliegveld van Bangalore uit met 'kim' op een groot vel. Alleen niemand reageert op mij, dus ik loop nog maar eens heen en weer, maar er is niemand voor mij. Dus ben ik 2 uur gaan wachten voor de gate. Het was heel vroeg in de morgen dus ik wilde ze ook niet gelijk bellen. Ik baalde wel heel erg, want het is niet het begin dat je verwacht.
Na 2 uur ging ik ze toch maar bellen. Ik kreeg ze gelukkig aan de telefoon en verontschuldigde zich meteen. Later bleek dat er een fout in de datum was gemaakt ofzo. In ieder geval was het nu de bedoeling dat ik zelf een taxi zocht en zo naar hen toe kwam. Nou ok dan. Dus ik bij Ravi de taxichauffeur in de auto en mijn riem om! Hij wist niet precies waar het was, maar we zouden er wel komen. Ik wilde nog afdingen, want dan had ik geleerd, maar na lang uitleggen begreep dat er gewoon een meter in de taxi was. Dus daar gingen we...
Het indiase verkeer is een chaos, zoals je misschien wel verwacht, maar dan nog erger! Getoeterd wordt er standaard, zodat het ook niet meer opvalt en ze rijden links. Hoe groter je fiets, bus of tuctuc, de meer voorang je hebt. Alles gaat door elkaar. Alle gaatjes worden constand opgevult en zo kom je vooruit. Het wonderlijke is dat het nog goed gaat ook!
Toen ik na 2,5 uur met Ravi in de file te hebben gestaan, eindelijk aankwam, werd ik hartelijk verwelkomt in een heel mooi huis. Het indiase gezin waar ik verblijf is er erg aardig en een tikkeltje westers, dus ik voel me thuis. Gister ben ik voor het eerst alleen de deur uitgegaan en toen overvallen door een moeson bui, verdwaalt en bij een meneer van het leger op kantoor geweest om te schuilen. Iedereen is erg aardig.
Bangalore is een westerse stad met 2 miljoen inwoners. De stad groeit erg snel en wordt steeds minder 'the garden city'. Maar nog steeds zijn er veel bomen, parkjesn en meren. Het staat bekend als IT-city. Dit houdt in dat er veel callcenters zijn. Veel grote bedrijven uit de VS hebben hier hun callcenters omdat het goedkoop is. De Indiase werknemers leren Engels met een American accent en zo hebben de Amerikanen niet door dat ze eigenlijk naar India bellen ipv binnen de VS.
Eten is erg lekker, maar pittig. Ik leer met mijn handen te eten, wat erg moeilijk is want het gaat zo tegen je gewoontes in. Je moet je handen nu juist vies maken.
Verder moet ik heel erg wennen. Vier maanden lijken nu erg lang en alles is nieuw en chaotisch.
Vanavond ga ik naar een Indiase verjaardag met deze familie mee, ik ben benieuwd!

Indiaas afscheids etentje

Aftellen

Zondag 17 augustus vertrek ik voor vier maanden naar India!
Ik ga daar twee keer twee weken vrijwilligerswerk doen en de overige drie maanden rondreizen. Ik vind het erg spannend en ipv met mijn gedachten bij mijn laatste tentamen te zijn, zit ik al zo ongeveer in India!
Ik zal iedereen die mijn reis wil volgen via dit weblog op de hoogte houden. Maar vooral ook gezellige mailtjes blijven sturen, want ik ben dan wel aan de andere kant van de wereld, toch wil ik graag weten hoe het met jullie gaat!

Mijn reis gaat er ongeveer zo uit zien:
week 34 Bangalore
week 35 Bangalore
week 36 eerste project in Yercaud
week 37 eerste project in Yercaud
week 38 t/m week 42 reizen
week 43 tweede project in Dharamsala
week 44 tweede project in Dharamsala
week 45 t/m week 51 reizen
woensdag 17 december ben ik terug in Nederland.